Rysunek 1703.  Okno Edytora formuł – przykładowy widok

Okno Edytora formuł jest obszarem roboczym dla czterech rodzajów okien:

●Okno Podgląd i edycja formuły – okno główne. Inicjalnie umieszczone jest w centralnej części ekranu. W górnej części okna widoczna jest treść formuły, dolna zawiera listę wyszukanych elementów i sekcję z listą błędów kompilacji.

●Okno Przybornik – inicjalnie umieszczone z lewej strony okna głównego. Zawiera listy obiektów możliwych do umieszczenia w formule. Liczba zakładek i dostępnych obiektów zależna jest od kontekstu działania edytowanej formuły. Szczegółowy wykaz tych obiektów zawarty jest w pkt 1.1 powyżej.

●Okno Lista funkcji obliczeniowych – inicjalnie umieszczone po prawej stronie okna głównego. W tym oknie widoczne jest drzewko klasyfikacyjne funkcji a na drugiej zakładce lista funkcji z możliwością filtrowania.

●Okno Lista formuł. Inicjalnie to okno jest ukryte. Do aktywizacji okna służy przycisk w menu okna głównego: Otwarcie okna z listą formuł. Okno zawiera listę formuł obliczeniowych zdefiniowanych w bazie. Na górze okna znajdują się pola wyszukiwania, w środkowej części - zakładki z listami formuł, na dole są wyświetlane w dwóch zakładach informacje o zaznaczonej formule obliczeniowej: Treść formuły oraz Błędy i ostrzeżenia.

Każde z okien może być umieszczone w wybranym regionie okna głównego lub być niezależnym oknem „pływającym”. W celu zmiany pozycji okna należy „chwycić” jego pasek tytułu – kliknąć lewy przycisk myszki i przytrzymać. Ruchy myszy spowodują przemieszczanie okna. Po najechaniu na odpowiednią strzałkę na ekranie, reprezentującą region okna i zwolnieniu przycisku myszki okno zostanie umieszczone (położone) w żądanym miejscu.

Okna można zamykać (klikając krzyżyk w prawym rogu każdego z nich). Przycisk menu okna głównego Przywróć układ domyślny powoduje przywrócenie widoczności okien przybornika i listy funkcji obliczeniowych. Każde z okien można również przywrócić odrębnie przy pomocy przycisków:

Przybornik – otwiera przybornik.

Lista funkcji – otwiera listę funkcji.

Otwarcie okna z listą formuł – otwiera listę formuł obliczeniowych.

Okno Edycji formuły działa w dwóch trybach: podglądu i modyfikacji. Po uruchomieniu edytora w celu wejścia w tryb modyfikacji formuły należy kliknąć przycisk Pobierz do edycji, który powoduje oznaczenie tej formuły jako edytowanej przez bieżącego użytkownika. Zamknięcie edytora bez zakończenia trybu edycji (przycisk Zakończ edycję i zapisz lub klawisz F10 – zapis edytowanej treści, przycisk Porzuć edycję – zakończenie edycji bez zapisu) powoduje jej zablokowanie na wyłączność dla edytującego użytkownika. Przy ponownym uruchomieniu edytora formuł dla takiej zablokowanej formuły okno od razu otworzy się w trybie modyfikacji, a nie podglądu.

Zapis wersji roboczej formuły wyzwalany jest przyciskiem Zapisz formułę do bazy.

Każda formuła po otwarciu poddawana jest kontroli składni. Kontrola składni odbywa się również przed zapisem formuły oraz na żądanie – przyciskiem Sprawdź składnię formuły. Wyniki sprawdzenia – zakończonego zawsze informacją o poprawności formuły lub wystąpieniu błędów – zapisywane są w dolnej części okna:

Rysunek 1704.  Okno Edycja formuł – sygnalizacja błędów

Podwójne kliknięcie na wierszu opisu błędu powoduje przejście kursora w oknie z treścią formuły do miejsca jego wykrycia.

Rysunek 1705.  Okno Edycja formuł – podświetlenie błędu

Zaznaczenie dowolnego nawiasu wskazuje na nawias otwierający albo zamykający stanowiący dla niego parę. Kontrolowana jest pojedyncza instrukcja (czyli sekwencja poleceń zakończona średnikiem).

Rysunek 1706.  Okno Edycja formuł – parowanie nawiasów

Uruchomienie wyszukiwania tekstu w formułach obliczeniowych można wykonać na dwa sposoby:

●Przy pomocy przycisku Znajdź/Zamień lub po naciśnięciu klawiszy Ctrl+F w kontekście Wszystkie formuły. Zależnie od ustawień w polu Szukaj w:, przeszukiwany jest zaznaczony obszar, cały aktywny dokument albo wszystkie otwarte dokumenty. Po wybraniu Znajdź wszystkie zostanie otwarte okno Lista formuł na ostatniej zakładce Wszystkie formuły z wynikiem wyszukiwania wpisanej frazy oraz uwzględnieniem zaznaczenia lub braku zaznaczenia pola Uwzględnij wielkość liter.

Rysunek 1707.  Okno Edycja formuł – wyszukiwanie tekstu

Rysunek 1708.  Okno Edycja formuł – zamiana tekstów

Rysunek 1709.  Fragment okna Lista formuł

●Z poziomu okna Lista formuł przy pomocy przycisku Szukaj w formułach.

Rysunek 1710.  Fragment okna wyszukiwania formuł

Wyniki wyszukiwania zapisane są na liście w zakładce w dolnej części okna. Podwójne kliknięcie na wierszu opisu wyniku wyszukiwania powoduje przejście kursora w oknie z treścią formuły do miejsca wykrycia poszukiwanej frazy.

Rysunek 1711.  Okno Edycji formuł – prezentacja wyników wyszukiwanie tekstu i nawigacja

Uwagi:

1.Wyszukiwanie bez zaznaczonego pola Szukaj w formułach wyszukuje treść z pola Tekst: w kolumnach: Rodzaj, Identyfikator/Nr Składnika, Opis Skryptu. Natomiast przy zaznaczonym polu Szukaj w formułach, mechanizm dodatkowo wyszukuje frazy również w treściach formuł.

2.Pole Uwzględnij wielkość liter działa niezależnie od włączenia/wyłączenia pola Szukaj w formułach.

3.Wyniki wyszukiwania są zapisywane do zakładki aktualnie otwartej. Aby zobaczyć wszystkie wyszukane formuły niezależnie od kontekstu należy ustawić się na ostatniej zakładce tj.: Wszystkie formuły.

Z okna edytora formuł obliczeniowych jest dostępna opcja Historia formuły. Opcja umożliwia podgląd zmian formuły obliczeniowej w wybranym okresie oraz kopiowanie treści historycznych formuł do schowka lub edytora. Funkcja jest wywoływana z ikony w pasku menu Historia formuły. Po kliknięciu w ikonę wyświetli się okienko wyboru okresu podglądu historii, w którym należy wstawić odpowiednie daty i zaakceptować przyciskiem . Wyświetli się okno Historia zmian formuły, w którym jest informacja o tym kto i kiedy dokonał zmian formuły w badanym okresie.

Rysunek 1578. Historia zmian formuły

Po obejrzeniu zmian okno można zamknąć - przyciskiem lub wywołać okno Porównanie treści wersji - przycisk z porównaniem treści formuły w wersji poprzedniej i aktualnej. Użytkownik może zamknąć okno po obejrzeniu i porównaniu treści formuł, albo skopiować ich treść do schowka lub edytora używając polecenia pod prawym przyciskiem myszy po umieszczeniu kursora w polu z formułami danej wersji.

Rysunek 1579. Okno porównania treści wersji formuły danej kadrowej

Opcja jest dostępna również z menu kontekstowego okien:

●Podgląd formuły składnika płacowego/danej kadrowej.

●Podgląd formuły list płac/sortujących/wstawianych.

Edytor koloruje treść formuły zaznaczając odrębnymi kolorami nazwy funkcji, stałe tekstowe i pozostałe obiekty formuły. Funkcję kolorowania można wyłączyć przyciskiem Włącz kolorowanie tekstu formuły. Inicjalnie kolorowanie jest włączone ale po wczytaniu bardzo długiej formuły program samoczynnie je wyłącza ze względu na czasochłonność tej operacji. O wyłączeniu kolorowania informuje wyświetlając powiadomienie.

Rysunek 1712.  Okno Edycja formuł – automatyczne wyłączenie kolorowania

Identyfikatory obiektów formuły poprzedzone są odpowiednimi prefiksami. System kontekstowego uzupełniania tekstu po wpisaniu jednego z rozpoznawanych prefiksów i kropki podpowiada odnalezione w słownikach frazy. Wyszukiwanie frazy odbywa się według jej pełnego opisu. Przeniesienie do formuły następuje po kliknięciu albo podświetleniu odpowiedniej frazy kursorem i naciśnięciu klawisza Enter.

Zamknięcie okna podpowiedzi fraz kontekstowych następuje po naciśnięciu klawisza Esc.

Funkcję podpowiedzi kontekstowej można wyłączyć przyciskiem Włącz IntelliSense.

Rysunek 1713.  Okno Edycja formuł – podpowiedź kontekstowa

Rysunek 1714.  Okno Edycja formuł – podpowiedź kontekstowa, zawężenie listy

Jeżeli po nazwie funkcji wpisany zostanie nawias otwierający, podpowiadana jest lista parametrów funkcji, którą można przenieść do formuły.

Rysunek 1715. Okno Edycja formuł – podpowiedź kontekstowa, parametry funkcji

Rysunek 1716.  Okno Edycja formuł – podpowiedź kontekstowa, parametry funkcji – przeniesienie do treści.

Tabela 52. Zestawienie konwencji budowania nazw obiektów w formule

Uwaga

W celu dodania w skrypcie stałej tekst zawierającej apostrof, należy go wewnątrz ciągu zapisać jako dwa apostrofy, np.: ‘de l’’Avall’.

W oknie w trybie modyfikacji treści działa funkcja „przeciągnij i upuść”. Po zaznaczeniu fragmentu tekstu wciskając lewy przycisk myszy można go przenieść w inne miejsce. Jeżeli w trakcie tej operacji zostanie wciśnięty klawisz Ctrl, tekst zostanie skopiowany.

Funkcja "przeciągnij i upuść" działa również dla wszystkich obiektów z okien Przybornik i Lista funkcji obliczeniowych.

W oknie Podglądu i edycji formuły wyróżniono na pasku narzędzi szereg przycisków. Mają one następujące znaczenie:

Przywróć układ domyślny

Przybornik. Otwiera przybornik

Lista funkcji. Otwiera listę funkcji

Otwarcie okna z listą formuł. Otwiera listę formuł obliczeniowych

Sprawdź składnię formuły. Kontrola składni formuły

Pobierz do edycji. Przejście do trybu modyfikacji formuł

Zapisz formułę do bazy. Zapis wersji roboczej formuły

Zakończ edycję i zapisz. Zapis edytowanej treści, wyjście z trybu modyfikacji formuły

Porzuć edycję. Zakończenie modyfikacji formuły bez zapisu

Wczytaj ponownie formułę z bazy. Nadpisanie przeglądanej lub modyfikowanej treści formuły oryginalną

Wczytaj z pliku. Nadpisanie modyfikowanej formuły treścią z pliku zapisanego na dysku

Zapisz do pliku. Zapisanie przeglądanej lub modyfikowanej formuły w pliku na dysku

Rozmiar czcionki. Zmiana wielkości czcionki w oknie podglądu/edycji formuły

Włącz kolorowanie tekstu formuły. Włączenie albo wyłączenie kolorowania tekstu

Włącz IntelliSense. Włączenie albo wyłączenie podpowiedzi kontekstowej (intellisense)

Znajdź/Zamień. Przejście do okna wyszukiwania

Generowanie skryptu SQL z formuły

Historia formuły

Przyciski obsługi wydruku:

Drukuj

Podgląd wydruku

Ustawienia strony. Ustawienie strony na wydruku

Tabela 53. Wykaz klawiszy skrótów

Uwaga

W edytorze NERO istnieje możliwość wygenerowania kodu SQL odpowiadającego formule, który zapisywany jest jako formuła wstawiana w języku SQL. Ponieważ zestaw funkcji obliczeniowych w języku SQL dostępnych w systemie jest ograniczony, należy fragmenty kodu odpowiadające wywołaniom funkcji nieoprogramowanych zastąpić własnym kodem.